„Svo var það hinn 12. október 1918, að hingað að Flögu komu margir bændur sveitarinnar saman til þess að fjalla um væntanlegar haustannir. Um og upp úr hádegi tóku menn að finna allsnarpa jarðskjálftakippi. Og um nónbil bárust okkur þær fréttir að gífurlegt flóð geystist fram Mýrdalssand með hrikalegum ísjökum. Svokallað Kötlugil er hjá Hrífunesbænum, sem stóð lágt og skammt frá Hólmsá. Nýr bær var svo reistur síðar, bæði hærra og lengra frá ánni. Flóðið fór bæði í Kúðafljót og Tungufljót svo að vatnsflaumurinn lónaði upp í Tunguna og yfir Flöguengjar. Á þeim varð því mikið tjón og náðu þær aldrei aftur fyrri gæðum.
Óskaplegar dunur með miklu bergmáli tóku að heyrast til fjalla og feiknarmikill reykjarmökkur steig hátt til lofts. Brak og brestir gerðu gríðarmikinn hávaða og stundum sást mikill eldur og eldingar í mekkinum. Það var sem loftið fylltist ofsalegum hávaða, þegar öll þessi reiðarslög komu. Drunurnar og gnýrinn, þetta var hreint með ólíkindum. Stundum var vindáttin þannig, að þá gerði hér mikið öskufall, svo að sveitin var um tíma svört yfir að líta. Þegar mökkinn lagði hér yfir með öskufalli, varð myrkur svo svart um hádegi, að ekki sáust handaskil.“
— „Hvað sáu þau 1918“ eftir sr. Pál Pálsson
Morgunblaðið, 12 september 1999
Ljósmynd: Magnús Ólafsson
